… ale przecież w autobusie puścili też „Dogmę” i „Das Boot” :) Po Jagermeistrze nie przeszkadzał brak miejsca na nogi i spało się fachowo. Ulubiony zestaw kawałków w odtwarzaczu mp3 zagłuszał skutecznie marudy z tyłu. No i po przybyciu na miejsce trudy zostały wynagrodzone…
Avoriaz. Tak nazywała się miejscowość, czy raczej osada turystyczna, położona wysoko w Alpach na granicy francusko – szwajcarskiej, gdzie spędziliśmy kolejnych 6 nocy. Generalnie śniegu po pachy, cudowna pogoda, 340km pięknych tras opatrzonych w turbo wyciągi, ładny apartament z miłą obsługą – jednym słowem – miodzio!
Nie pozostawało więc nic innego jak tylko chwycić dechę w dłoń i ruszyć na tamtejsze stoki! Generalnie od 10:00 do 13:00 na stoku, potem obiad i dalej do 17:00. Trzeciego dnia pobytu nałożyłem na uszy mp3 grajka, odpalił się numer The Roots – Here I come i pojechałem tak jak się jeździć powinno. Od tego momentu nic już nie było jak dawniej. :)
No i białe szaleństwo weszło mi w krew. A różnice między doświadczeniami z polskich gór, a tamtejszymi? Hm. Z tego co pamiętam w Polsce – jeden stok i mega kolejka. Tu – żadnych kolejek i stoków do wyboru do koloru, a wszystko połączone umiejętnie w jedną całość tak, że nie schodząc z dechy można było zrobić te 340km spokojnie:) I nawet dziwnym trafem skręcona kostka nie dawała się za bardzo we znaki.
Reszta widoczków:
Trasa dla wyczynowców skacząco - latających.
Avoriaz z góry.
I takie tam...
... pierdoły.
Tak czy owak - super!
